tag:blogger.com,1999:blog-43996806021471034302012-01-06T13:25:58.479+02:00Περί Τέχνης... και Υδάτων! - Χρονογραφήματα - Αντικατοπτρισμοί Συναισθημάτωνaidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.comBlogger681100tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-36466896656408547652012-01-03T16:06:00.000+02:002012-01-03T16:06:04.536+02:00

Keep the taste of what you create! ;-) 

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-14050739100241352062011-12-29T02:40:00.002+02:002011-12-29T02:41:15.379+02:00

Συνεπεία της εξαγγελθείσας, από το Υπουργείο Πολιτισμού, Δημόσιας Διαβούλευσης, με σκοπό την τροποποίηση του Νόμου περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και εν όψει κινητοποιήσεων που έχουν αποφασίσει οι Έλληνες συνθέτες και στιχουργοί, λάβαμε και σας κοινοποιούμε την παρακάτω ανοιχτή επιστολή - διαμαρτυρία, μετά και από τη συνάντηση ομάδας δημιουργών με τη Γενική Γραμματέα του ΥΠΠΟ κα. Λίνα

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-11543382361018703392011-12-29T02:15:00.000+02:002011-12-29T02:15:14.595+02:00

ΘΕΑΤΡΟΚΡΙΣΙΑ: Η εμπειρία μιας εξαιρετικής θεατρικής δημιουργίας: «Σαν βροχή» στο θέατρο «Βαφείο» Ένας λόγος στα πρόθυρα παραληρήματος. Εγκλειστικό, αδιέξοδο κείμενο που σε κάθε του προσπάθεια διαφυγής...

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-10808871475573764442011-12-24T14:14:00.003+02:002011-12-24T14:15:40.840+02:00

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-8135624251818672732011-12-21T01:14:00.000+02:002011-12-22T01:58:22.252+02:00

Ιδέες που μοιράζονται δεν πεθαίνουν ποτέ... "Kι ένα δικό μου ευχαριστώ... Μπορεί τώρα να μοιάζει μικρό...." Α. Ρ.

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-89773156047344162412011-12-16T23:50:00.000+02:002011-12-16T23:50:08.738+02:00

I miss you my "little prince"... your rose.-

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-48749193788968721862011-12-15T23:16:00.000+02:002012-01-04T16:51:44.580+02:00

Η παράσταση «Σαν βροχή», βασισμένη στο μονόπρακτο του Τένεσι Ουίλιαμς «Μίλα μου σαν τη βροχή» -ένα έργο ιδιαίτερα «σύγχρονο» ως προς την επίκαιρη θεματολογία, αλλά και, κυρίως, ως προς την μορφή του- επιχειρεί, αξιοποιώντας διαφορετικές θεατρικές τεχνικές και με μια αφαιρετική, εικαστική αισθητική, να αφηγηθεί την ιστορία τριών ανθρώπων που ξορκίζουν, ο καθένας με το δικό του προσωπικό

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-14852462539524916152011-12-05T17:19:00.002+02:002012-01-04T16:45:12.838+02:00

από Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου στο Θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής Πριν τη βροχή. Δωμάτιο φτηνού ξενοδοχείου. Σιωπή. Ένας συγγραφέας παραληρεί από μοναξιά. Ένας άντρας. Μια γυναίκα. Πρόσωπα νεανικά και τσακισμένα σαν τα πρόσωπα των παιδιών σε μια χώρα που λιμοκτονεί. Η βροχή αρχίζει. Συντελεστές:                    Δραματουργική επεξεργασία:  Παναγιώτα

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-28769549415122203102011-11-21T15:53:00.000+02:002011-11-21T15:53:11.179+02:00

Ούτως ή άλλως, έχεις καταλάβει πως γράφω όταν το μέσα μου αρχίζει να πάλλεται. Κι έτσι έχω μάθει να μην το ζορίζω. Όχι ακόμα τουλάχιστον. Του επιτρέπω να διακόπτει όποτε θέλει, να κόπτει και να ράβει με λίγα λόγια, με όποιον τρόπο θέλει. Το μέσα μου διακοπεύει και μαζί του διακοπεύω κι εγώ. Η αλήθεια, βέβαια, βρίσκεται κάπου στη μέση. Σταμάτησα να γράφω για να καταφέρω να ζήσω. Κι ίσως

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-89640314884981404882011-09-27T14:11:00.000+03:002011-09-27T14:11:01.051+03:00

Με έντονη τη hip hop και r'n'b επιρροή το συγκρότημα Σκιές (Ανδρέας Κοτζαμάνης και Χρήστος Ηλιόπουλος) και ο Βασίλης Χατζηπαρτάλης, μας παρουσιάζουν τη δική τους μουσική πρόταση. Τους στίχους υπογράφουν οι Ανδρέας Κοτζαμάνης και Βασίλης Χατζηπαρτάλης, ενώ τη μουσική ο Ανδρέας Κοτζαμάνης. Τη σκηνοθεσία επιμελήθηκε ο Δημήτρης Συλβέστρος. tralala.gr

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-15854577319297206552011-06-14T22:11:00.000+03:002011-06-14T22:11:05.437+03:00

Προσπαθώ να καταλάβω το εύρος των ανθρώπινων ορίων μου. Να καταλάβω εγώ για να μπορέσουν να καταλάβουν και οι άλλοι πως μέσα στην ύπαρξή μου κρύβεται κάτι το θεϊκά ανθρώπινο… Θνητή θεά, ανθρώπινη μέσα σ’ έναν απάνθρωπο άθεο κόσμο… Τέλεια στις προσδοκίες των άλλων, ατελής στην ανθρώπινη ύπαρξή μου, ανεπαρκής μέσα στις στιγμές, λίγη μέσα στις αδυναμίες, αόρατη μέσα στους φόβους, ξένη μέσα στα

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-33137444412687633402011-06-13T19:58:00.000+03:002011-06-13T19:58:37.145+03:00

Οι σπουδαστές του Α έτους της Δραματικής Σχολής του Νέου Ελληνικού Θεάτρου Γ. Αρμένη παρουσιάζουν δεκάλεπτες σκηνές από 12 διαφορετικά έργα στα πλαίσια των εξετάσεων υποκριτικής. Υπεύθυνος καθηγητής Παντελής Παπαδόπουλος. Τρίτη 13 - 06 στην Κεντρική σκηνή θεάτρου, ώρα 16:00 - 18:00 ,Σπ. Τρικούπη 34 & Κουντουριώτου, Εξάρχεια, Αθήνα. 210 8253489 - Είσοδος ελεύθερη φυσικά!!!!

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-42655085694283989682011-05-08T20:41:00.000+03:002011-05-08T20:41:26.877+03:00

Σήμερα ξύπνησα και ήθελα να νιώσω λίγο σαν το κορίτσι του Μάη. Να φορέσω μια κορδέλα βυσσινιά και να ζωγραφίσω τα βλέφαρά μου. Αντ’ αυτού, σωριάστηκα σ’ έναν καναπέ και είπα να σου γράψω… Μ’ έπιασε η άνοιξη κι εγώ έτρεχα να της ξεφύγω για να πιάσω το καλοκαίρι. Έριξα ένα λάσο κι άρχισα να το τραβώ με δύναμη προς το μέρος μου μπας κι έρθει γρηγορότερα κοντά μου… Και για να το πείσω πως έτσι πρέπει

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-41980125863459663732011-05-08T20:33:00.000+03:002011-05-08T20:33:45.478+03:00

Έχει κολλήσει στο μυαλό μου μια λέξη. Δεν ξέρω… Ίσως φταίει που έχω συνηθίσει να πληγώνω τον εαυτό μου… Αλλά γιατί να ρίξω πάλι το φταίξιμο σε μένα; Αυτό δεν είναι από μόνο του ξανά μια τιμωρία; Δεν το ρίχνω σε σένα. Πώς είναι δυνατόν να φταις! Δεν φταις. Κανείς δεν φταίει. Εκτός από μένα. Να, πάλι εκεί καταλήγω… Φταίω εγώ που δεν ήμουν ικανή να κάνω την καρδιά σου να σβήσει… Δεν έχω μάθει να

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-41653971772743190222011-04-16T01:06:00.000+03:002011-04-16T01:06:25.632+03:00

Είναι που δεν έχω να σου γράψω κάτι. Είναι που υποσχέθηκα να γράφω πιο συχνά, μα τελευταία δε βγαίνει τίποτα… Είναι που δεν με υποχρεώνει και κανένας κι έτσι αφήνω το μυαλό μου λίγο να χαθεί, να ταξιδέψει… Μα, περισσότερο, είναι που θέλω να σου γράφω όταν έχω πραγματικά κάτι να σου πω… Είναι όλα αυτά και άλλα τόσα που με θλίβουν απόψε. Είναι και ο χρόνος που τρέχει… Τρέχει και δεν τον προλαβαίνω.

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-67046814950421714932011-04-07T19:11:00.000+03:002011-04-07T19:11:56.929+03:00

Ανάμεσα σε οικονομικούς δείκτες, ανατιμήσεις, πορείες, ληστείες, απεργίες, μετανάστες, σεισμούς, πολέμους, τσουνάμι και πυρηνικές εκρήξεις, βρήκες τη λύση για να ζήσεις ό,τι φαινομενικά δεν μπορείς. Να ονειρεύεσαι! Γιατί μέσα στην, επίσης, φαινομενικά οικονομική, μα ουσιαστικά κοινωνική, κρίση όπου ζούμε όλοι το μόνο πράγμα που μοιάζει να μας έχει απομείνει είναι τα όνειρα. Σωστά; Γράψε λάθος! Το

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-4515681898847115502011-03-09T13:53:00.003+02:002011-03-09T22:45:45.514+02:00

Ξύπνησα μέσα στη νύχτα με μιαν έντονη δύσπνοια. Άνοιξα τα μάτια μου αποζητώντας απελπισμένα την μυρωδιά από ένα τριαντάφυλλο... Όταν ρωτάς πρέπει να είσαι έτοιμος ν' ακούσεις. Κι εσύ ξέρω πως δεν είσαι. Έτσι, σου δίνω τις σκέψεις μου μισές. Αυτές που μπορείς ν' αντέξεις. Κι όταν μου ζήτησες τις ολόκληρες, τότε κατάλαβα πως είμαι εγώ αυτή που δεν άντεχε να τις ακούσει. Ανασφάλειες. Έχω αρκετές

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-31490140074864039012011-03-09T01:11:00.001+02:002011-03-09T01:15:21.509+02:00

Άκουσα κλαρίνα και τα χόρεψα.  Άγγιξα πλήκτρα και μαγεύτηκα. Έφυγα, και χάθηκα… Έβαλα τακούνια και χόρεψα. Έπιασα μολύβι κι έγραψα. Είδα μια σκηνή, και ανέβηκα... Έκλεισα τα μάτια κι ένιωσα μια κραυγή στις πατούσες μου. Κοίταξα κάτω και της είπα: «Συγγνώμη που σε πατάω. Δεν θέλω να σε πληγώσω, μη φοβάσαι… Θέλω να περπατήσω πάνω σου. Θέλω να νιώσω το πόνο σου. Να τον μοιραστώ μαζί σου.

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-15651077820790020792011-03-09T01:01:00.001+02:002011-03-09T01:02:15.274+02:00

Κι όταν λέω «εμένα» δεν εννοώ ακριβώς… εμένα! Αλλά μέσα από ‘μένα θα προσπαθήσω να αντικατοπτρίσω λιγάκι το «εγώ» του καθένα από εσάς! Αυτόν τον τρόπο έχω! Δεν με ενδιαφέρει τι συμβαίνει μεταξύ των διοικήσεων και των συνδικάτων των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς. Ακόμα κι αν λίγο ήθελα να προβληματιστώ, τώρα δεν με ενδιαφέρει καθόλου, μα καθόλου, ποια είναι τα προβλήματά τους! Γιατί εμένα μου έχουνε

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-86361465481717258122011-02-02T12:30:00.000+02:002011-02-02T12:30:09.064+02:00

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-27580261760298291552011-01-26T19:13:00.005+02:002011-02-16T01:40:51.240+02:00

Δεν αρχίζω. Συνεχίζω. Και μέσα σ' αυτήν τη συνέχεια πέφτω με τα μούτρα σε μιαν αρχή. Λίγο απ' όλα. Μια γεύση λίγο απ' όλα. Παράδοξο για 'μένα να ξεπερνώ τα όρια όταν αρχίζω. Αλλά είπαμε... Δεν αρχίζω! Κι αυτό είναι μια καλή αρχή για να συνεχίσω... Ήττα. Τι κι αν βρήκα τρόπο να καταπιώ τη πρώτη. Δε μου έφτασε η γεύση της φράουλας κι έχω την αίσθηση πως πάω γυρεύοντας για τη δεύτερη. Κι εκείνη ήρθε

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-59454763068519279282011-01-26T01:32:00.001+02:002011-01-26T01:33:23.488+02:00

Πίνακας: "The Accolade" - Edmund Blair Leighton Λένε, πως οι ιππότες προσπαθούσαν να ερωτευτούν το συναίσθημα που ένιωθαν για τη γυναίκα, και όχι εκείνη την ίδια, ώστε να ελέγξουν την αυτοσυγκράτησή τους, διότι η ψυχή τους ήταν αφοσιωμένη στο Θεό. Δεν θα μιλήσω για τα τάγματα των ιπποτών και την ιστορία τους. Αυτό μπορεί να το κάνει κάποιος μόνος του διαβάζοντας και ψάχνοντας τα χιλιάδες

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-31731444879706396812011-01-19T17:21:00.000+02:002011-01-19T17:21:47.815+02:00

Αμφιβολίες. Πολλές και χρόνια τώρα. Κάθε μέρα αμφιβάλλω για τον εαυτό μου. Κάθε μοναδική μέρα που περνά. Όχι, όμως, για το πάθος μου. Μα τελευταία, νιώθω μια άρνηση. Κι αναρρωτιέμαι αν ό,τι δεν παίρνουμε από τους ανθρώπους είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε να βουτήξουμε μέσα στην Τέχνη. Σκέφτομαι, πως σε μια εποχή όπου κανείς δεν έχει μάθει να δίνει, η οικονομική κρίση είναι πολύ μικρή

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-85304837311407358952011-01-12T06:31:00.002+02:002011-01-12T09:59:24.768+02:00

Ψάχνω παντού μέσα στο σπίτι και δεν τη βρίσκω πουθενά! Ανοίγω ντουλάπες, συρτάρια, πετάω ρούχα και πράγματα, μήπως έχει κρυφτεί κάπου και δεν τη βλέπω. Ψάχνω κάτω από το κρεβάτι, σέρνω τα έπιπλα να δω μήπως έχει καταχωνιαστεί σε κάποια ύπουλη γωνιά! Αδειάζω τσέπες και τσαντάκια! Ποτέ δε ξέρεις που μπορεί να έχει τρυπώσει... Ψαχουλεύω με μανία τα πάντα... αλλα τίποτα! Ανακαλύπτω πως, τελικά, δεν

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-31953260245733630652010-12-31T01:16:00.001+02:002011-01-19T17:22:22.404+02:00

Δεν έμαθα την κρίση από τις ειδήσεις. Ούτε από τα άρθρα των εφημερίδων. Την άκουγα τη λέξη κι όσο κι αν νόμιζα πως καταλάβαινα, η αλήθεια ήταν άλλη. Δεν καταλάβαινα. Απλά και μόνο, ένιωθα. Ένιωθα τον ελεύθερο χρόνο μου να ασφυκτιά από δραστηριότητες και κάθε τέλος του μήνα άρχιζα να ασφυκτιώ κι εγώ. Διαβάστε περισσότερα >> @ www.aixmi.gr Σχετικά Άρθρα : "Χρόνος"

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-31172305253568383852010-12-27T12:48:00.004+02:002011-04-16T01:41:18.936+03:00

Σου φύλαξα τα πρώτα φλογερά μου δάκρυα. Σκέπασα το πρόσωπό μου μ' ένα μαντήλι και τ' άφησα να το ποτίσουν καθώς κυλούσαν. Εκεί τα έκλεισα. Τα φύλαξα για 'σένα, γιατί σου ανήκουν... Βαρέθηκα να είμαι δυνατή κι ανεξάρτητη. Βαρέθηκα ν' αντέχω. Να μην έχω ανάγκη. Μα πιο πολύ βαρέθηκα να πιστεύω πως είναι εντάξει να μην με έχουν ανάγκη. Έχω ανάγκη να με έχουν ανάγκη αυτοί που έχω ανάγκη... Ήττα.

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-67152062395709064012010-12-13T07:43:00.003+02:002011-05-21T04:55:03.460+03:00

Βαθαίνει η νύχτα κι εγώ ακούω ασταμάτητα τα πιο λυπηρά τραγούδια. Προσπαθώ να καταλάβω την ανάγκη των άγριων επιθυμιών μου. Κάτω από ήχους μελαγχολικούς, φωνές σπαραχτικές και κρυστάλλινα δάκρυα αυτές ωρύονται και με πληγώνουν. Προσπαθώ να καταλάβω την ανάγκη των επιθυμιών μου...  Την ανάγκη να με μαστιγώνουν κάθε νύχτα καθώς αποζητούν τα κρυστάλλινα δάκρυά μου... Μαζί μου ωρύονται. Τι παράδοξο!

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-66979319623492136092010-12-09T06:17:00.008+02:002010-12-09T08:28:15.988+02:00

Αξημέρωτες πάλι οι νύχτες... Μόνο που αυτή τη φορά, εγώ τις θέλω έτσι. Ναι, τις θέλω αξημέρωτες! Να πνίγουνε τα μουρμουρητά της μέρας. Πολλά μουρμουρητά... Μουρμουρητά που σου τρυπάνε τ' αυτιά... Που να χωρέσουν;; Δεν χωρούν, και κάτω απ' το φως μπορεί και να τα καταπιείς... Στη νύχτα μέσα μόνο ξεγυμνώνονται. Στην ησυχία μέσα ακούγεται η αλήθεια. Στις αξημέρωτες νύχτες ακούς τα ουρλιαχτά... Μια

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-79201231614795081592010-12-06T03:45:00.013+02:002011-01-02T03:51:59.963+02:00

Με ένα ζευγάρι χρυσά παπούτσια βγήκα στη ζωή να περπατήσω τα όνειρά μου… Τα έντυσα με προοπτικές, ελπίδες και αγάπη… Μα όσο περνούσαν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια, τα βήματα μου γινόντουσαν όλο και πιο αργά… Αργά και βαριά βήματα… πολύ βαριά… Κοίταξα κάτω και είδα τις προοπτικές μου να παγώνουν, την αγάπη να πετρώνει και τις ελπίδες μου να αποσυντίθενται σαν σάπια οργανική ύλη … Δε θα μιλήσω

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-25285741618107933732010-12-04T04:20:00.006+02:002011-01-02T03:46:26.663+02:00

Πάλι στάζουν τα μάτια μου... Μα στάζουν λευκά λουλούδια! Κρυστάλλινα λευκά λουλούδια που κυλάνε τόσο γρήγορα σαν να τρέχουν κάτι να προλάβουν... Τι βράδυ το χθεσινό! Τι βροχή έριξαν τα μάτια μου καθώς έλεγαν αντίο! Τι πόνο ένιωσαν τα σωθικά μου σαν ούρλιαζε η λογική πως οι σκιές δεν έχουν τέλος... Μα έκανε λάθος.... Ναι, η λογική έκανε λάθος! Δεν ήταν τυχαίες οι σκέψεις μήτε τα αισθήματα.

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-4571183687570173302010-12-03T08:42:00.005+02:002011-01-02T03:43:59.530+02:00

Δεν ξέρω γιατί στάζουν σήμερα τα μάτια μου... Τι κι αν αθνίζουν ξανά, εγώ πονώ. Πονώ για 'κείνα τόσο... Όσες φορές κι αν διάβασα εξηγήσεις κι επεξηγήσεις, πάντα έμοιαζε πρώτη φορά.. Σαν να μην ήξερα τίποτα μέχρι χθες. Μα, περισσότερο, γιατί η εικόνα μου έμοιαζε ξένη μέσα στις λέξεις. Tόσο ξένη, όσο βουτηγμένη ήμουν στ' αλήθεια...  Δε ξέρω γιατί στάζουν σήμερα τα μάτια μου... Τι κι αν ανθίζουν

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-11976443811870394242010-12-03T03:59:00.008+02:002011-01-02T03:57:07.805+02:00

Δεν ήσουν εικόνα. Ήσουν ήχος. Χροιά ερωτεύσιμης φωνής. Μα δεν ξέρω τώρα τι είσαι... Δεν είσαι εικόνα κι ας σε βλέπω. Δεν είσαι αγάπη μήτε έρωτας. Ακόμα έρωτας, όχι, δεν είσαι. Είσαι εσύ; ή μήπως η ανάγκη μου ζωγραφισμένη στο πρόσωπό σου; Δε ξέρω τι είναι. Ανάμεσά μας μια έλξη εγκλωβισμένη περιπλανιέται. Τι είσαι, δε ξέρω. Ούτε αν είσαι ξέρω. Καθώς το λαιμό μου πλησιάζεις, μοιάζω ελέυθερη

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-31546995455565255832010-11-24T00:00:00.002+02:002010-11-24T00:02:45.456+02:00

Ήρθε μια στιγμή που σ' έκανε να σταθείς τρομοκρατημένος μπροστά στην ίδια σου την υπόσταση. Με δεύτερες σκέψεις φυγής και άρνησης να τριγυρίζουν βασανιστικά μέσα στο κεφάλι σου... Ένα επαναλαμβανόμενο “Δε θέλω” ανακατεμένο με ένα ισχνό “Δε μπορώ” και ένα ηχηρό “Φοβάμαι” κρυμμένο μέσα τους, σε κολλάνε στο τοίχο... Καθώς έχεις μαζευτεί στη γωνιά σου, αυτά στέκονται απειλητικά σε απόσταση αναπνοής

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-14485084283656312762010-11-23T01:29:00.002+02:002010-11-23T04:19:51.283+02:00

Κάποτε, τα πουλιά αποφάσισαν να κάνουν ένα διαγωνισμό τραγουδιού για να ψηφίσουν τον καλύτερο τραγουδιστή. Μαζεύτηκαν όλα, σε ένα όμορφο λιβάδι και τραγούδησαν με τη σειρά. Νικητής θα έβγαινε το πουλί που θα έπαιρνε τις περισσότερες ψήφους. Επειδή, όμως, κάθε πουλί θαρρούσε πως είναι ο καλύτερος τραγουδιστής, έγραφε το δικό του όνομα στο ψηφοδέλτιο. Μόνο το αηδόνι έδειξε σεμνότητα και δεν ψήφισε

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-17339454165597578552010-11-07T19:32:00.001+02:002010-11-07T19:32:54.434+02:00

Είμαι όπου πρέπει να είμαι. Βρίσκομαι ακριβώς εκεί που πρέπει. Όταν μπήκα στο μονοπάτι μου δεν το κατάλαβα... Ένιωσα μόνο την έλξη. Μια μαγνητική έλξη. Χρειάστηκε να περπατήσω λίγο ακόμα για να ξεχωρίσω το “μ' αρέσει” από αυτό για το οποίο η ψυχή μου είναι ταγμένη... Τώρα, μπορώ να καταλάβω. Μπορώ να καταλάβω γιατί η ψυχή μου έβραζε τόσα χρόνια. Όλα τα χρόνια μου. Πιθανότατα από τότε που ήμουν

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-55371707754177125192010-10-31T05:59:00.007+02:002010-10-31T14:44:59.586+02:00

 “Αυθόρμητα θα σου απαντήσω, όσο αυθόρμητα μου κλαψουρίζεις. Δεν υπάρχει λόγος να καταλήξω αλλά ούτε κι εσύ σήμερα.  Υπάρχει ενας λόγος, όμως, για να αισθανθείς ευλογημένη. Ευλογημένη που πονάς.... Δεν ξέρεις αν αγάπησε... Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Μπορεί για λίγο ή και πολύ. Τι σημασία έχει; Σημασία έχει που εσύ είσαι μόνη με βρεγμένα μάτια και τρεμάμενα χέρια... Αυτό σε πονάει. Αγαπάμε οι

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-64553607498580299612010-10-29T12:16:00.001+03:002010-10-29T12:16:46.676+03:00

Και πέρασαν οι μέρες... Κι έμειναν λίγες... Λίγες και σήμερα... Λίγες μέχρι να ανοίξει η πόρτα που διάλεξα για να φτιάξω το δρόμο μου... Λίγες μέρες για την αρχή... Αυτή που πάντα με κυνηγάει στη ζωή μου... Για 'κείνη που στο βωμό της, θυσίασα εμένα... Εκείνη που έμοιαζε εικόνα άπιαστη και μακρινή... Εικόνα μαγική... Εκείνη που κρατούσα σφιχτά στα χέρια μου να μη χαθεί καθώς περιπλανόμιουν στα

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-23885970808099532742010-10-27T09:24:00.002+03:002010-10-29T21:49:33.938+03:00

...Οι μέρες περνούν αργά και εγώ κάθομαι πάνω σε αναμμένα κάρβουνα! Κι επειδή δεν αντέχω να σιγοκαίγομαι κλείνω τα μάτια μπας και περάσουν λίγο πιο γρήγορα! Αλλά τίποτα... Τα ανοίγω και βρίσκομαι πάλι στο ίδιο σημείο! Ο χρόνος έχει ακριβώς την αντίθετη διάσταση από τη δική μου! Ή μήπως η δική μου διάσταση είναι αντίθετη στο χρόνο; Και κάπως έτσι, κυλάει η ζωή μου... Τι να πεις και τι ν' αφήσεις;

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-59663018486780517022010-10-22T22:50:00.003+03:002010-10-29T21:50:06.618+03:00

...Ίσως το σύμπαν να έχει συνωμοτήσει για να μου δείξει τι δε μπορώ. Με άφησε μία εβδομάδα μόνη μου για να μου αποδείξει πως δε μπορώ να μείνω μόνη μου. Ίσως γι αυτό με έφερε σε ένα σπίτι όπου θα το μοιράζομαι. Για να μου το πει καθαρά... Να με κάνει να γυρίσω πίσω το μυαλό μου και να δω τι δε μπορούσα. Ισως, για να με βοηθήσει να βρω τους τρόπους να μπορέσω... Ισως το σύμπαν να έχει συνωμοτήσει

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-11663480536235428682010-10-18T07:49:00.010+03:002010-11-06T20:02:51.998+02:00

Είμαι Θεά στη χώρα του ρόζ! Ή μάλλον έτσι ήμουνα... Ροζ, τα πάντα ροζ... Επίτηδες, ενστικτωδώς ακόμα και τυχαία... Είναι όμορφο το ροζ!! Μου πάει το ροζ!! Απλά, όχι πια... Δεν θυμάμαι να διάλεξα το χρώμα... Ξεκίνησε με κουρτίνες και αρκουδάκια, με παρεό και μαγιώ. Συνεχίστηκε με παπούτσια, πετσέτες και καπέλα. Τελείωσε με ένα ποδήλατο... Πάντα υπάρχουν πράγματα που σε ακολουθούν. Δεν τα

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-63646923106655368312010-10-09T02:11:00.017+03:002010-10-31T08:47:46.343+02:00

Δεν ξέρω αν μπορώ να πω κι ευτυχισμένη! Ίσως αυτό ποτέ να μη μπορούμε να το πούμε… Ίσως πάλι η ευτυχία να υπάρχει και μέσα στον πόνο… Ίσως το χαμόγελο μαζί με το δάκρυ να είναι, τελικά, ο μόνος αληθινός δρόμος για την ευτυχία… Ίσως, απλά, να είμαι… Κάπου εκεί, έχεις αρχίσει να περπατάς δειλά – δειλά το δρόμο σου. Έχει αρχίσει η διαδρομή σου. Και ξαφνικά, εμφανίζεται κάποιος και σου κόβει τη

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-52201901420655134142010-10-02T09:05:00.006+03:002010-10-30T00:58:33.183+03:00

Τελικά, η πόρτα που θα ανοίξει για να μπεις είναι η πόρτα που ήταν μέσα σου πάντα ανοιχτή! Γιατί υπάρχουν κάποιες πόρτες που λογικά φαντάζουν ιδανικές αλλά στη πραγματικότητα δεν είναι. Δεν είναι για σένα… Και το ξέρεις… Το νιώθεις αλλά δεν μπορείς να αντιληφθείς τι είναι αυτό που νιώθεις. Το καταλαβαίνεις μόλις ένα «λάθος» σου καταφέρει και ανοίξει αυτή που είναι δική σου. Και τη νιώθεις δική

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-5005891055409154082010-09-24T07:37:00.008+03:002010-11-06T20:03:49.589+02:00

Είμαι Θεά και κομμένη! Κόπηκα, αλλά δεν έτρεξε στάλα αίμα. Πόνεσα λίγο… Ναι, λίγο, γιατί τελικά όσο περνάνε τα χρόνια μαθαίνεις πότε αξίζει να στάξεις αίμα. Φταίω… Ναι, φταίω και εγώ. Για την ακρίβεια η επιφάνεια της στιγμής μου ήταν πιο κακή από ποτέ… Μάθημα Νούμερο Ένα: Η εμπειρία σε μαθαίνει να δείχνεις κάθε φορά πιο καλά τον πραγματικό εαυτό σου. Ναι, δεν την είχα και αντί αυτού έδειξα τον

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-86359556759657810272010-09-20T04:33:00.010+03:002010-12-13T02:25:42.938+02:00

…και μόνη! Πολλές φορές το αναζητώ αλλά είναι κι άλλες που μία κουβέντα μπορεί να κάνει τις επιλογές σου να επιταχύνουν. Άλλες κουβέντες πάλι μπορούν κάλλιστα να τις επιβραδύνουν χιλιόμετρα ετών… Βαρέθηκα να αρκούμαι στα ουδέτερα αντί των αρνητικών. Το καλό μοιάζει να είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν αν δεν ταλαιπωρούν τους άλλους αλλά και τους

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-16857832512423012632010-07-12T03:38:00.028+03:002010-12-31T01:01:35.156+02:00

…κι όμως είμαι ακόμα εδώ! Κι αυτό το καλοκαίρι! Δε θα μιλήσω για λιωμένο παγωτό που κολλάει στο χέρι αλλά για λιωμένα όνειρα που έχουν κολλήσει στα μάτια. Έχουν κολλήσει εκεί και δεν λένε να βγούνε με τίποτα. Αυτό που δεν βλέπουν τα μάτια είναι αυτό που δεν τα αφήνει να τρέξουν. Να τρέξουν όσο πιο μακριά μπορούν και να βγάλουν φτερά! Η τελευταία μου νύχτα στη πόλη όπου δεν θα άφηνα ποτέ…

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-47557710228916461232010-02-20T10:00:00.029+02:002010-10-31T03:26:39.857+02:00

...και εθισμένη στο σκοτάδι. Η στέρηση τρυπά το μυαλό σου. Κι όταν ξαναπαίρνεις σκοτάδι, τότε, ανακατεύεσαι και ξερνάς ότι καλό έχεις μέσα σου. Κι αυτό, γιατί βρίσκεσαι σε περίοδο αποτοξίνωσης…Όταν διανύεις περίοδο αποτοξίνωσης πρέπει ορισμένα πράγματα να τα αποφεύγεις, όσο φυσικά κι αν είναι. Αυτά τα πράγματα, όμως, έρχονται μόνα τους μπροστά σου γιατί, απλά, αυτό είναι ζωή. Κι έτσι, μπορεί να

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-45392099594123098042010-02-08T17:10:00.006+02:002010-10-22T21:29:09.794+03:00

… και μόλις άρχισα!! Όταν αρχίζει… η αρχή για σένα -ναι, αυτή που κυλάει ήρεμα σα νερό- τότε σε δροσίζει… Τόσο καιρό έχεις στεγνώσει. Έχεις πάθει συναισθηματική αφυδάτωση. Την καταπίνεις μονορούφι και ξεδιψάς πανεύκολα. Κι όταν η δίψα σου ικανοποιηθεί έχεις την αίσθηση ότι μπορείς, πια, να τα καταφέρεις. Αυτή η αίσθηση είναι μία γραμμή, κόκκινη, που χωρίζει το ψέμα από την αλήθεια. Χρειάζεσαι το

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-24414113166696463482010-02-01T00:05:00.009+02:002010-10-22T21:27:22.853+03:00

…και είμαι καλά! Είναι παράδοξο όταν τελικά αγγίζεις αυτό που προσπαθούσες τόσα χρόνια όλα να απομακρύνονται από σένα με μία απίστευτη ταχύτητα. Άνθρωποι και καταστάσεις. Γιατί για να αγγίξεις το φως πρέπει να περάσεις μέσα από το σκοτάδι. Αλλά όταν βρίσκεσαι εκεί μέσα, όλοι βλέπουν την επιφάνειά σου. Αυτή που είσαι στην πραγματικότητα, αλλά επειδή έχεις αδειάσει μέσα σου, έχεις επιλέξει να σε

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-58493173889065665982010-01-25T21:29:00.001+02:002011-12-31T15:30:36.187+02:00

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-64481648504272136132010-01-22T15:58:00.018+02:002010-10-22T21:26:00.997+03:00

…με ψυχολογικά προβλήματα!!! Κυκλοθυμική, μελαγχολική, σιωπηλή αλλά ταυτόχρονα και σταθερή, αισιόδοξη και ώρες - ώρες γλωσσοκοπάνα! Μπερδεύτηκες; Ε, αφού είπαμε, έχω ψυχολογικά!!! Μέσα μας ζούνε χιλιάδες διαφορετικές προσωπικότητες αλλά μία μας έμαθαν να δείχνουμε και να νομίζουμε ότι είμαστε. Στη πραγματικότητα, είμαστε ότι κρύβουμε μέσα μας. Απλά εμείς επιλέγουμε πόσο πολύ ή λίγο είμαστε από

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-29123601878682076762010-01-18T10:15:00.009+02:002010-10-22T21:24:49.178+03:00

«Ποιος τα λέει αυτά; Θεά…! Άκου Θεά! Τι λες μωρή; Έχεις δει τα μούτρα σου στο καθρέπτη τώρα τελευταία;;;; Ε; Δεν απαντάς; Ε, τι να πεις… Τι να βρεις να απαντήσεις!! Στα λέει όλα ο αντικατοπτρισμός σου! Δε κοιτάς πως έχεις στρογγυλέψει, μπέμπα, μπέμπα!!! Που είναι εκείνη που φορούσε το μικροσκοπικό δαντελωτό πρασινοκίτρινο φόρεμα και δεν είχε πρόβλημα να καθίσει με αυτό ακόμα και οκλαδόν;;;;; Δε

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-82423526947101541332010-01-09T20:55:00.011+02:002010-12-26T02:35:10.286+02:00

Λένε πως ο νέος χρόνος θα σου πάει με τον ίδιο τρόπο που θα σε βρει… Εγώ πάλι τον άλλαξα φορώντας τις καινούριες μου γκρι μπιτζαμούλες, τις χνουδωτές λιλά παντοφλίτσες και τη λιλά βελουτέ ρομπίτσα μου δίπλα στο τζάκι… Άνετη κατάσταση! Ας ελπίσω πως αυτό σημαίνει ότι θα έχω και έναν άνετο χρόνο… Αμήν! Οι επόμενες μέρες, βέβαια, δεν είχαν και την ιδιαίτερη δράση! Δε ξέρω γιατί, αλλά όταν επιστρέφω

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-73381586476614805572009-12-21T13:45:00.020+02:002010-12-27T14:07:12.689+02:00

…αν και θα μου πάρει λίγο να το πιστέψω ξανά… Τα Χριστούγεννα βοηθάνε λιγάκι… Ή μάλλον βοηθάει η καταναλωτική εκείνη μανία των εορτών. Με κάθε ευρώ που ξοδεύεις νιώθεις να εφοδιάζεσαι με ενέργεια και η αυτοπεποίθησή σου ανεβαίνει επίπεδα. Δε ξέρω πόσο ουτοπικό είναι το αίσθημα αυτό και αν μας δείχνει πόσο στερημένοι είμαστε ως άνθρωποι στη καθημερινή μας ζωή. Στερημένοι από συναίσθημα… Και οι

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-48702883820315746922009-12-05T03:30:00.014+02:002011-04-16T01:55:32.907+03:00

Μία Θεά σε απόγνωση. Γιατί κάποια πράγματα δεν αλλάζουν, ακόμα κι αν φύγεις. Ακόμα κι αν φύγεις πολύ μακριά. Κάποια πράγματα παραμένουν ίδια και το ανακαλύπτεις όταν επιστρέφεις. Όταν ανοίγεις την ίδια πόρτα και μπαίνεις στο ίδιο διαμέρισμα. Τότε το βιώνεις ξανά... Υπάρχουν ατελείωτα πράγματα μέσα στο μυαλό σου. Υπάρχουν όμορφα πράγματα. Υπάρχεις εσύ. Τελευταία υπάρχεις μόνο μέσα στο μυαλό σου.

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-91189318719701560652009-12-01T03:06:00.014+02:002011-04-16T01:32:39.189+03:00

Είμαι Θεά... αλλά δεν το βλέπω. Υπάρχω, απλά, για να υπάρχω. Πολύ παράδοξο για ‘μένα. Για τα θεϊκά πράγματα που αγαπώ και που θέλω να πετύχω. Ναι, παράδοξο. Παράδοξο κι αληθινό. Μα ποιος έσβησε τα φώτα; Δε βλέπω τίποτα… Ούτε εσένα, ούτε εμένα, ούτε κανέναν! Περπατώ στο σκοτάδι βλέποντας παντού μόνο ασχήμια. Για την ακρίβεια, σέρνομαι ανατριχιαστικά σαν παγιδευμένη ψυχή νεκρού σε στοιχειωμένο

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-20177298803498127592009-11-21T19:51:00.013+02:002011-04-13T03:47:32.121+03:00

Είμαι Θεά… αλλά δεν ξέρω πώς να το χειριστώ!!! Προσπαθώ, δηλαδή, αλλά κάθε προσπάθεια βρίσκει έναν τοίχο. Συγκρούεται πάνω του και γίνεται θρύψαλα. Μετά, με ρωτάνε γιατί δεν προσπάθησα και εγώ δε βρίσκω τα θρύψαλα για να τους τα τρίψω στη μούρη. Κοιτάω τη δική μου τη μούρη και βλέπω τα σημάδια, οπότε είμαι σίγουρη, πια, ότι οι άλλοι είναι τυφλοί… Τόσα χρόνια παλεύω για τα δικά μου μάτια. Πόσο θ

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-401835031815424052009-11-14T17:42:00.016+02:002011-04-13T03:48:30.147+03:00

Και, επίσης, ολίγον τι ξανθιά… Γιατί ενώ ταλαντεύομαι ανάμεσα στο «ξέρω» και το «δεν ξέρω», αναρωτιέμαι πόσο οι αλήθειες του Αυτοκράτορα είναι όντως αλήθειες και κατά πόσο είναι οι ίδιες αλήθειες με αυτές που σκέφτομαι και με αυτές που μου λένε οι άλλοι. Αν και δεν μου τις λένε ακριβώς. Και προσπαθώ να καταλήξω κάπου και δε μπορώ. Ίσως γιατί τελικά δεν υπάρχει αλήθεια. Η μάλλον υπάρχει η αλήθεια

aidonakinoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-60738458372231310512009-11-07T19:47:00.013+02:002011-01-09T19:45:33.842+02:00

"Και άλλα πολλά, τα οποία δεν ήξερα, ή μάλλον, δεν ήθελα να παραδεχτώ… Ένα κρύο βράδυ, υπό τους ήχους της τζαζ μουσικής, μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου, κάποιος, μου έλεγε αλήθειες… Αλήθειες που κάποτε θα μου φάνταζαν υποτιμητικές, ίσως και προσβλητικές… Αυτή τη φορά δε μου φάνηκαν έτσι. Ούτε με ικανοποίησαν, βέβαια… Ένιωσα μόνο αυτό το περιβόητο αίσθημα της συνειδητοποίησης… «Ναι, τώρα

aidonakinoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-9940917314949334612009-11-05T07:34:00.031+02:002011-04-16T01:31:39.463+03:00

Υπάρχουν στιγμές που την έχεις τόσο πολύ ανάγκη… Την αποζητάς αλλά ταυτόχρονα τη μισείς θανάσιμα… Ένα τηλεφώνημα μοιάζει πως θα σε βγάλει απ’ αυτή… Έτσι μοιάζει… Απλά μοιάζει… Και τότε εσύ βουλιάζεις πάλι μέσα στην αγκαλιά της… Βυθίζεσαι αργά σε μία κινούμενη άμμο που σε καταπίνει βασανιστικά… Τη μοναξιά… Η νύχτα μοιάζει να σε νιώθει. Γι αυτό την αγαπάς… Ένα φίλος απ’ τα παλιά διαβάζει τις

aidonakinoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-78059093389301138452009-11-04T09:58:00.011+02:002010-10-31T03:30:36.781+02:00

..."Αλλά παρ’ όλα αυτά τη κάνω τη φασίνα μου κι εγώ. Είναι φορές που δε μπορείς να λειτουργήσεις αν δεν (ξε)καθαρίσεις!! Δε μπορείς να πας παρακάτω. Παθαίνεις υστερία, λυσσάς και δε μπορείς να σταθείς πουθενά! Τα πάντα σε ενοχλούν και κανένας - ή σχεδόν κανένας…- δε μπορεί να σε κάνει να αισθανθείς καλύτερα. Και είναι λογικό! Πώς να λειτουργήσεις με όλη αυτή τη σκαρταδούρα μέσα στα πόδια σου; Πώς

aidonakinoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-50737923433916345142009-11-04T09:55:00.011+02:002011-01-10T03:30:41.965+02:00

"Αυτή τη φορά, θα το παίξω Carry… Και δεν έχει υπάρξει άλλη φορά στη ζωή μου, που να έχω γίνει τόσο Carry, όσο τώρα... Sex and Thessaloniki City. Ή όποια City θέλετε… Εγώ έχω στο μυαλό μου και κάποια άλλη, αλλά για να μη ξεφύγουμε από το θέμα μας και να είμαστε ακριβείς, όλα ξεκινάνε από τη πιο ερωτική πόλη της Ελλάδας… Τα στενά της Θεσσαλονίκης είναι απόλυτα ερωτικά. Τα περπατάς και νιώθεις

aidonakinoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-89898569245725662992009-11-04T09:53:00.017+02:002011-01-27T02:30:56.763+02:00

"Μία διάφανη Θεά… που μπορείς να κοιτάξεις και να δεις μέσα της πολύ καθαρά… Τόσο καθαρά που μπορεί να δεις και τον εαυτό σου… Γιατί κάπου στο βάθος υπάρχει αντικατοπτρισμός… Αντικατοπτρισμός συναισθημάτων… Με λίγα λόγια όταν ένας άνθρωπος φέρεται με έναν τρόπο, συνήθως είναι απόρροια των εξωτερικών ερεθισμάτων που λαμβάνει… Και εγώ δε μπορώ να δώσω τη ψυχή μου, τη φαντασία μου, την ενέργειά

aidonakinoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-38092384078798368382009-11-04T09:49:00.012+02:002010-10-31T08:06:51.576+02:00

"Άρχισα κι εγώ να απολαμβάνω να κοιτώ τους ανθρώπους στα μάτια, χωρίς κανένα κενό… Χωρίς κανένα κενό να κρύψω πίσω από μαύρα γυαλιά ηλίου… όπως εκείνες τις ημέρες… Και τώρα, ξαναφόρεσα τα μαύρα μου γυαλιά για να κοιτάξω στα μάτια… Τώρα, υπάρχει πάλι κενό. Ένα κενό που θέλει απελπισμένα να καλυφθεί και ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου είναι συνήθως ο πιο εύκολος τρόπος. Να καλύψεις τα κενά σου αλλά και να

aidonakinoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-6162171721547095062009-11-04T09:46:00.011+02:002011-04-14T02:16:19.021+03:00

Έτσι θα πάει ο μήνας... Κι αυτός, αλλά οσμίζομαι και αρκετοί ακόμη. Γιατί η Θεά έχει πάρει παραμάσχαλα τη ψυχή της και τη καταθέτει δεξιά κι αριστερά μπας και σταματήσει κάποια στιγμή να κάνει τα πάντα για τη ψυχή... της μάνας της! Αλλά εντάξει. Μέχρι τώρα δεν έχω παράπονο... μεγάλο. Ένα μικρούλι το ‘χω, βέβαια, μόνο που το έχω κρύψει στο τελευταίο συρτάρι στο δωμάτιό μου, πίσω από τα παλιά

aidonakinoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-41325349084524265232009-11-04T09:43:00.009+02:002010-10-31T03:35:43.327+02:00

Πιστεύω σε έναν Θεό... όχι... δεν θα γράψω γι αυτό...  Πιστεύω στον άνθρωπο, στη δύναμη που μέσα του κρύβει. Πιστεύω στο δάσκαλο, στην εμπειρία που κουβαλάει. Πιστεύω στον μαθητή, στις δυνατότητες του μέλλοντος. Πιστεύω στη μάνα, στη θυσία για το παιδί της. Πιστεύω στο παιδί, στην αγνότητα της ψυχής. Πιστεύω σε εσένα, στην αγάπη σου για μένα. Πιστεύω σε εμένα και στα όνειρά μου...  Η ελπίδα

aidonakinoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-82063390535750869032009-11-04T09:38:00.014+02:002010-10-31T08:00:19.473+02:00

"Είμαι Θεά… λέμε! Ποιος έχει αντίρρηση σε αυτό…; Πείτε μου ποιος! Εντάξει, υπάρχουν στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου που νιώθει πραγματικά μοναδικός, ξεχωριστός. Ένας μικρός Θεός! Ναι, και εγώ αυτές τις ημέρες ομολογώ ότι υποστηρίζω πολύ καλά τον ομώνυμο τίτλο του editorial μου…! Έχω νιώσει πολλές φορές, βέβαια, το εντελώς αντίθετο το οποίο μπορεί να οριστεί με πολλά επίθετα, όπως, άχρηστη, χαζή,

aidonakinoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-59805285438169740572009-11-04T09:10:00.011+02:002010-10-31T03:48:42.690+02:00

"Μια φορά και έναν καιρό, ήταν μία… μικρή και -προπάντων!- ανυποψίαστη κοπελίτσα! Ενώ ανακάλυπτε το μαγικό κόσμο του internet, άρχισε να δημοσιοποιεί κείμενα με σκέψεις, απόψεις, προβληματισμούς και συναισθήματα… Και κάπου εκεί διαπίστωσε ότι υπάρχουν πολλοί που τα διαβάζουν, έχουν κάτι ενδιαφέρουν να πουν και να σχολιάσουν, που προβληματίζονται και τους επηρεάζουν... Και μέσα σε όλα αυτά,

aidonakinoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4399680602147103430.post-69383357681288822642009-06-28T03:28:00.003+03:002011-01-02T03:39:39.735+02:00

Βλέπω τον κόσμο διαφορετικά από τους άλλους.  Τον κοιτώ με έναν τρόπο επικίνδυνο. Με τα μάτια γυμνά. Δεν θυμάμαι πως άρχισε. Θυμάμαι μόνο τη συνέχεια και πάντα πιο καθαρά, ότι είναι πιο κοντά στο τέλος… Δακρύζω πιο εύκολα από 'σένα, τυφλώνομαι πιο εύκολα από 'σένα και παραπατώ, πολύ πιο εύκολα από 'σένα… Μη με ρωτήσεις γιατί. Ούτε εγώ δε ξέρω… Τόσα χρόνια το παλεύω μόνη μου. Πίστεψα ότι θα τα

aidonakihttp://www.blogger.com/profile/10959172747041304392noreply@blogger.com1