"Η τελευταία σκέψη μου…"

του Γιάννη Δρούκα
φοιτητή της Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού

Ήρθε η ώρα να ανέβω και εγώ στο καράβι

Πρώτα ήταν μόνο μια βάρκα,

τώρα είναι καράβι

Δεν έχω να πληρώσω και έτσι μου δίνουν θέση οι Σκιές στην πλώρη

Ξεκινάμε…

Καλή μας Δημιουργική Χρονιά ! ! ! ♥

Keep the taste of what you create! ;-)

 

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ – ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΘΕΤΩΝ ΚΑΙ ΣΤΙΧΟΥΡΓΩΝ

Συνεπεία της εξαγγελθείσας, από το Υπουργείο Πολιτισμού, Δημόσιας Διαβούλευσης, με σκοπό την τροποποίηση του Νόμου περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και εν όψει κινητοποιήσεων που έχουν αποφασίσει οι Έλληνες συνθέτες και στιχουργοί, λάβαμε και σας κοινοποιούμε την παρακάτω ανοιχτή επιστολή - διαμαρτυρία, μετά και από τη συνάντηση ομάδας δημιουργών με τη Γενική Γραμματέα του ΥΠΠΟ κα. Λίνα Μενδώνη, καθώς και στελέχη του Υπουργείου, η οποία πραγματοποιήθηκε σήμερα Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2011.

 

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία των παρακάτω δημιουργών οι οποίοι και παραβρέθηκαν:
Λευτέρης Παπαδόπουλος, Πάνος Κατσιμίχας, Μάνος Ελευθερίου, Γιάννης Ζουγανέλης,  Γιώργος Θεοδοσιάδης, Θανάσης Πολυκανδριώτης, Χρήστος Νικολόπουλος, Κώστας Τριπολίτης, Ρόμπερτ Ουίλλιαμς, Κώστας Τουρνάς, Γιώργος Χατζηνάσιος και Στάθης Δρογώσης.

 Όποιος δημιουργός επιθυμεί να προσυπογράψει την επιστολή μπορεί να αποστείλει σχετικό μήνυμα στην ηλεκτρονική διεύθυνση pr@aepi.gr

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ - ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ  ΤΩΝ  ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΘΕΤΩΝ ΚΑΙ ΣΤΙΧΟΥΡΓΩΝ

 

Το Υπουργείο Πολιτισμού εκμεταλλευόμενο τη μεγάλη αναταραχή που επικρατεί στην χώρα μας, επιχειρεί για μια ακόμη φορά  να καταργήσει τα δικαιώματα μας επί των έργων μας, ανακοινώνοντας την αλλαγή του Νόμου Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με την μεθόδευση της δημόσιας Διαβούλευσης.

 

Η μέχρι σήμερα στάση του Υπουργείου Πολιτισμού και των εμμίσθων συνεργατών του, έχει αποδείξει ότι όχι μόνο δεν  ενδιαφέρεται, όπως έχει υποχρέωση, να προασπίσει τα δικαιώματα των Πνευματικών Δημιουργών, αλλά αντιθέτως μεριμνά μόνο για  τα οικονομικά συμφέροντα των χρηστών πνευματικών έργων...

....... 

ΘΕΑΤΡΟΚΡΙΣΙΑ: Η εμπειρία μιας εξαιρετικής θεατρικής δημιουργίας

ΘΕΑΤΡΟΚΡΙΣΙΑ: Η εμπειρία μιας εξαιρετικής θεατρικής δημιουργίας: «Σαν βροχή» στο θέατρο «Βαφείο» Ένας λόγος στα πρόθυρα παραληρήματος. Εγκλειστικό, αδιέξοδο κείμενο που σε κάθε του προσπάθεια διαφυγής...

Καλά Χριστούγεννα!

Ένας χρόνος aixmi.gr - Βίντεο :-)

Ιδέες που μοιράζονται δεν πεθαίνουν ποτέ...

"Kι ένα δικό μου ευχαριστώ... Μπορεί τώρα να μοιάζει μικρό...."
Α. Ρ.

Where is my prince?

I miss you
my "little prince"...

your rose.-

"Σαν βροχή" - trailer παράστασης

Η παράσταση «Σαν βροχή», βασισμένη στο μονόπρακτο του Τένεσι Ουίλιαμς «Μίλα μου σαν τη βροχή» -ένα έργο ιδιαίτερα «σύγχρονο» ως προς την επίκαιρη θεματολογία, αλλά και, κυρίως, ως προς την μορφή του- επιχειρεί, αξιοποιώντας διαφορετικές θεατρικές τεχνικές και με μια αφαιρετική, εικαστική αισθητική, να αφηγηθεί

"ΣΑΝ ΒΡΟΧΗ" * ΠΡΕΜΙΕΡΑ *

από Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου

στο Θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής

Πριν τη βροχή. Δωμάτιο φτηνού ξενοδοχείου. Σιωπή. Ένας συγγραφέας παραληρεί από μοναξιά. Ένας άντρας. Μια γυναίκα. Πρόσωπα νεανικά και τσακισμένα σαν τα πρόσωπα των παιδιών σε μια χώρα που λιμοκτονεί. Η βροχή αρχίζει.

Σταμάτησα να γράφω για να καταφέρω να ζήσω...

Ούτως ή άλλως, έχεις καταλάβει πως γράφω όταν το μέσα μου αρχίζει να πάλλεται. Κι έτσι έχω μάθει να μην το ζορίζω. Όχι ακόμα τουλάχιστον. Του επιτρέπω να διακόπτει όποτε θέλει, να κόπτει και να ράβει με λίγα λόγια, με όποιον τρόπο θέλει. Το μέσα μου διακοπεύει και μαζί του διακοπεύω κι εγώ.

Η αλήθεια, βέβαια, βρίσκεται κάπου στη μέση. Σταμάτησα να γράφω για να καταφέρω να ζήσω. Κι ίσως επέλεξα να ζήσω για να καταφέρω να ξαναγράψω…

Διαβάστε περισσότερα >> @ www.aixmi.gr

Το Νέο Video Clip από τις Σκιές- feat. Βασίλης Χατζηπαρτάλης - " Θα Πέφτεις Σαν Βροχή "

Με έντονη τη hip hop και r'n'b επιρροή το συγκρότημα Σκιές (Ανδρέας Κοτζαμάνης και Χρήστος Ηλιόπουλος) και ο Βασίλης Χατζηπαρτάλης, μας παρουσιάζουν τη δική τους μουσική πρόταση.

Τους στίχους υπογράφουν οι Ανδρέας Κοτζαμάνης και Βασίλης Χατζηπαρτάλης, ενώ τη μουσική ο Ανδρέας Κοτζαμάνης. Τη σκηνοθεσία επιμελήθηκε ο Δημήτρης Συλβέστρος.

tralala.gr

Επιστροφή στη σιωπή...

Προσπαθώ να καταλάβω το εύρος των ανθρώπινων ορίων μου. Να καταλάβω εγώ για να μπορέσουν να καταλάβουν και οι άλλοι πως μέσα στην ύπαρξή μου κρύβεται κάτι το θεϊκά ανθρώπινο…

Θνητή θεά, ανθρώπινη μέσα σ’ έναν απάνθρωπο άθεο κόσμο… Τέλεια στις προσδοκίες των άλλων, ατελής στην ανθρώπινη ύπαρξή μου, ανεπαρκής μέσα στις στιγμές, λίγη μέσα στις αδυναμίες, αόρατη μέσα στους φόβους, ξένη μέσα στα γνώριμα. Αρκετή για τίποτα. Ούτε καν για τον εαυτό μου…

Η ζωή μου αιωρείται σαν σφαίρα μέσα σε μια ρευστή πραγματικότητα.(....)

Διαβάστε περισσότερα >> @ www.aixmi.gr

Πρόσκληση από τους σπουδαστές του ΝΕΘ - είσοδος ελέυθερη φυσικά!

Οι σπουδαστές του Α έτους της Δραματικής Σχολής του Νέου Ελληνικού Θεάτρου Γ. Αρμένη παρουσιάζουν δεκάλεπτες σκηνές από 12 διαφορετικά έργα στα πλαίσια των εξετάσεων υποκριτικής.

Υπεύθυνος καθηγητής Παντελής Παπαδόπουλος.

Τρίτη 13 - 06 στην Κεντρική σκηνή θεάτρου, ώρα 16:00 - 18:00 ,

Σπ. Τρικούπη 34 & Κουντουριώτου, Εξάρχεια, Αθήνα. 210 8253489 -

Είσοδος ελεύθερη φυσικά!!!!

Πιάσε τον Μάη αν μπορείς...

Σήμερα ξύπνησα και ήθελα να νιώσω λίγο σαν το κορίτσι του Μάη. Να φορέσω μια κορδέλα βυσσινιά και να ζωγραφίσω τα βλέφαρά μου. Αντ’ αυτού, σωριάστηκα σ’ έναν καναπέ και είπα να σου γράψω…

Μ’ έπιασε η άνοιξη κι εγώ έτρεχα να της ξεφύγω για να πιάσω το καλοκαίρι. Έριξα ένα λάσο κι άρχισα να το τραβώ με δύναμη προς το μέρος μου μπας κι έρθει γρηγορότερα κοντά μου… Και για να το πείσω πως έτσι πρέπει να γίνει, βούτηξα στα παγωμένα νερά της θάλασσας Πασχαλιάτικα!

Και ήρθε ο Μάης… Όταν έρχεται ο Μάης, αρχίζει(.......)

Διαβάστε περισσότερα >> @ www.aixmi.gr

Σήμερα, το σήμερα δεν μου φτάνει...

Έχει κολλήσει στο μυαλό μου μια λέξη. Δεν ξέρω… Ίσως φταίει που έχω συνηθίσει να πληγώνω τον εαυτό μου… Αλλά γιατί να ρίξω πάλι το φταίξιμο σε μένα; Αυτό δεν είναι από μόνο του ξανά μια τιμωρία; Δεν το ρίχνω σε σένα. Πώς είναι δυνατόν να φταις! Δεν φταις. Κανείς δεν φταίει. Εκτός από μένα. Να, πάλι εκεί καταλήγω… Φταίω εγώ που δεν ήμουν ικανή να κάνω την καρδιά σου να σβήσει…

Δεν έχω μάθει να παραβιάζω καρδιές, μήτε αισθήματα και αναμνήσεις. Έμαθα όλα να τα σέβομαι. Μαθαίνω όλα να τ’ αγαπώ…

Είναι που έχω μάθει να νιώθω όλα όσα δεν φαίνονται. Μπορώ να καταλάβω τα περισσότερα. Απ’ αυτά που μου λες και που δεν λες. Μπορώ να τα καταλάβω, γι αυτό σήμερα σ’ αγαπώ. Μπορώ να τα καταλάβω, γι’ αυτό σήμερα πονάω. Γιατί το σήμερα, σήμερα δεν μου φτάνει.

Είναι που νιώθω αρκετή μέσα στον χρόνο μα τόσο ανεπαρκής μες στη στιγμή. Ίσως εγώ να μην γεννήθηκα γι’ αυτήν. Ίσως να μην μπορώ να την κερδίσω… Γι’ αυτό πάντα χρειάζομαι τον χρόνο. Τον χρειάζομαι κι εκείνος πάντα δουλεύει υπέρ μου με τον τρόπο του. Μα σήμερα, σου είπα, αυτό δεν μου φτάνει…

Διαβάστε περισσότερα >> @ www.aixmi.gr

Δεν έχω να σου γράψω κάτι απόψε…

Είναι που δεν έχω να σου γράψω κάτι. Είναι που υποσχέθηκα να γράφω πιο συχνά, μα τελευταία δε βγαίνει τίποτα… Είναι που δεν με υποχρεώνει και κανένας κι έτσι αφήνω το μυαλό μου λίγο να χαθεί, να ταξιδέψει… Μα, περισσότερο, είναι που θέλω να σου γράφω όταν έχω πραγματικά κάτι να σου πω…

Είναι όλα αυτά και άλλα τόσα που με θλίβουν απόψε. Είναι και ο χρόνος που τρέχει… Τρέχει και δεν τον προλαβαίνω. Είναι που η μέρα είναι τόσο μικρή, η βδομάδα στενή και ο μήνας τελειώνει… Είναι που είσαι κι εσύ(...)

Διαβάστε περισσότερα >> @ www.aixmi.gr

«Μην ονειρεύεσαι… Τώρα, δεν είναι η ώρα»

Ανάμεσα σε οικονομικούς δείκτες, ανατιμήσεις, πορείες, ληστείες, απεργίες, μετανάστες, σεισμούς, πολέμους, τσουνάμι και πυρηνικές εκρήξεις, βρήκες τη λύση για να ζήσεις ό,τι φαινομενικά δεν μπορείς. Να ονειρεύεσαι! Γιατί μέσα στην, επίσης, φαινομενικά οικονομική, μα ουσιαστικά κοινωνική, κρίση όπου ζούμε όλοι το μόνο πράγμα που μοιάζει να μας έχει απομείνει είναι τα όνειρα. Σωστά;

Γράψε λάθος! Το ξέρω πως ίσως σε μπερδεύω. Ίσως να θυμάσαι τις πεταλούδες σου χάρισα. Αυτές που μας στερούν. ... ...

Διαβάστε περισσότερα >> @ www.aixmi.gr

“Τα Αυτονόητα” - Editorial No 37

Ξύπνησα μέσα στη νύχτα με μιαν έντονη δύσπνοια. Άνοιξα τα μάτια μου αποζητώντας απελπισμένα την μυρωδιά από ένα τριαντάφυλλο...

Όταν ρωτάς πρέπει να είσαι έτοιμος ν' ακούσεις. Κι εσύ ξέρω πως δεν είσαι. Έτσι, σου δίνω τις σκέψεις μου μισές. Αυτές που μπορείς ν' αντέξεις. Κι όταν μου ζήτησες τις ολόκληρες, τότε κατάλαβα πως είμαι εγώ αυτή που δεν άντεχε να τις ακούσει.

Συγγνώμη που σε πατάω...

Άκουσα κλαρίνα και τα χόρεψα. 

Άγγιξα πλήκτρα και μαγεύτηκα.




Έφυγα,
και χάθηκα…

Έβαλα τακούνια και χόρεψα. Έπιασα μολύβι κι έγραψα.


Είδα μια σκηνή,
και ανέβηκα...


Έκλεισα τα μάτια κι ένιωσα μια κραυγή στις πατούσες μου. Κοίταξα κάτω και της είπα: «Συγγνώμη που σε πατάω. Δεν θέλω να σε πληγώσω, μη φοβάσαι… Θέλω να περπατήσω πάνω σου. Θέλω να νιώσω το πόνο σου. Να τον μοιραστώ μαζί σου. Σ’ αγαπώ αλλά… άσε με να σε λατρέψω!»


Εκείνη......

Διαβάστε περισσότερα >> @ www.aixmi.gr

«Εμένα», δε με σκέφτεται κανείς;

Κι όταν λέω «εμένα» δεν εννοώ ακριβώς… εμένα! Αλλά μέσα από ‘μένα θα προσπαθήσω να αντικατοπτρίσω λιγάκι το «εγώ» του καθένα από εσάς! Αυτόν τον τρόπο έχω! Δεν με ενδιαφέρει τι συμβαίνει μεταξύ των διοικήσεων και των συνδικάτων των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς. Ακόμα κι αν λίγο ήθελα να προβληματιστώ, τώρα δεν με ενδιαφέρει καθόλου, μα καθόλου, ποια είναι τα προβλήματά τους! Γιατί εμένα μου έχουνε δημιουργήσει ακόμα περισσότερα μέσα στα ήδη υπάρχοντα! Αρκετά!!! 

Διαβάστε περισσότερα >> @ www.aixmi.gr

O "Δρόμος", σε ποίηση Κ. Καρυωτάκη

" Όρια " - Editorial No 36

Δεν αρχίζω. Συνεχίζω. Και μέσα σ' αυτήν τη συνέχεια πέφτω με τα μούτρα σε μιαν αρχή. Λίγο απ' όλα. Μια γεύση λίγο απ' όλα. Παράδοξο για 'μένα να ξεπερνώ τα όρια όταν αρχίζω. Αλλά είπαμε... Δεν αρχίζω! Κι αυτό είναι μια καλή αρχή για να συνεχίσω...

Ήττα. Τι κι αν βρήκα τρόπο να καταπιώ τη πρώτη. Δε μου έφτασε η γεύση της φράουλας κι έχω την αίσθηση πως πάω γυρεύοντας για τη δεύτερη. Κι εκείνη ήρθε και με βρήκε. Ρόδα είναι και γυρίζει. Έρχεται η ζωή και σ' εκδικείται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Με τον άλλοτε δικό σου... Αυτή τη φορά, ο μόνος τρόπος για να κερδίσω ήταν να χάσω. Κι όμως, φοβάμαι μήπως έχω πέσει θύμα της ίδιας μου της νίκης και είμαι, τελικά, χαμένη από χέρι. Ίσως έχω ακόμη μια ευκαιρία. Το παιχνίδι θα κριθεί στη παράταση....

"Ερωτεύειν το Ερωτεύεσθαι". Ο κανόνας τον Ιπποτών.

Πίνακας: "The Accolade" - Edmund Blair Leighton

Λένε, πως οι ιππότες προσπαθούσαν να ερωτευτούν το συναίσθημα που ένιωθαν για τη γυναίκα, και όχι εκείνη την ίδια, ώστε να ελέγξουν την αυτοσυγκράτησή τους, διότι η ψυχή τους ήταν αφοσιωμένη στο Θεό. Δεν θα μιλήσω για τα τάγματα των ιπποτών και την ιστορία τους. Αυτό μπορεί να το κάνει κάποιος μόνος του διαβάζοντας και ψάχνοντας τα χιλιάδες διαφορετικά γραφόμενα και μέσα απ’ αυτά να ανακαλύψει την αλήθεια. Ή τουλάχιστον την αλήθεια του…

Η ουσία είναι πως οι ιππότες θυσίαζαν και τη ζωή τους για μια γυναίκα, αλλά και για τον ίδιο τον Θεό, που υπηρετούσαν. Έχοντας ένα βράδυ στη συχνότητα των fm την εκπομπή του Νίκου Γκαραβέλα τον άκουσα να λέει : «Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα γυναίκες που ψάχνουν για ιππότες. Ευτυχώς… Δεν ξέρω αν υπάρχουν ιππότες, όμως. Δεν ξέρω…»

Μέσα στα δύο “ευτυχώς” και “δεν ξέρω” του αγαπημένου μου παραγωγού, άρχισαν οι σκέψεις μου να πηγαινοέρχονται προβληματισμένες. Κι αρχίζω να σκέφτομαι πώς μπορεί μια αξία να παρθεί και να μεταλλαχθεί ανά τους αιώνες, προσφέροντας νέες αξίες μέσα σε μια εποχή, όπου οι περισσότερες έχουν αλλοτριωθεί.

Ακούω και διαβάζω για τον έρωτα σήμερα. Διακρίνω...

Διαβάστε περισσότερα >> @ www.aixmi.gr

Μάθημα ζωής στην αγκαλιά της Τέχνης

Αμφιβολίες. Πολλές και χρόνια τώρα. Κάθε μέρα αμφιβάλλω για τον εαυτό μου. Κάθε μοναδική μέρα που περνά. Όχι, όμως, για το πάθος μου. Μα τελευταία, νιώθω μια άρνηση. Κι αναρρωτιέμαι αν ό,τι δεν παίρνουμε από τους ανθρώπους είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε να βουτήξουμε μέσα στην Τέχνη. Σκέφτομαι, πως σε μια εποχή όπου κανείς δεν έχει μάθει να δίνει, η οικονομική κρίση είναι πολύ μικρή δικαιολογία για να μην τραβήξεις το δρόμο της. Κι εγώ, τον ακολούθησα… 

Διαβάστε περισσότερα >> @ www.aixmi.gr

"Επικίνδυνα" - Editorial No 35

Ψάχνω παντού μέσα στο σπίτι και δεν τη βρίσκω πουθενά! Ανοίγω ντουλάπες, συρτάρια, πετάω ρούχα και πράγματα, μήπως έχει κρυφτεί κάπου και δεν τη βλέπω. Ψάχνω κάτω από το κρεβάτι, σέρνω τα έπιπλα να δω μήπως έχει καταχωνιαστεί σε κάποια ύπουλη γωνιά! Αδειάζω τσέπες και τσαντάκια! Ποτέ δε ξέρεις που μπορεί να έχει τρυπώσει... Ψαχουλεύω με μανία τα πάντα... αλλα τίποτα! Ανακαλύπτω πως, τελικά, δεν έχω διάθεση! Ούτε ένα τόσο δα ίχνος της ότι υπήρξε κάποτε μαζί μου... Κι έτσι, αποφασίζω να τη κατασκευάσω. Ό,τι δεν έχεις, φτιάξ' το μόνος σου! Όσο υπέροχο, αισιόδοξο, δυναμικό κι αν ακούγεται αυτό, άλλο τόσο επικίνδυνο μπορεί να γίνει και να υπομονεύσει τη κατασκευή σου...

Θεσσαλονίκη - Αθήνα, ένα τσιγάρο δρόμος...

Δεν έμαθα την κρίση από τις ειδήσεις. Ούτε από τα άρθρα των εφημερίδων. Την άκουγα τη λέξη κι όσο κι αν νόμιζα πως καταλάβαινα, η αλήθεια ήταν άλλη. Δεν καταλάβαινα. Απλά και μόνο, ένιωθα. Ένιωθα τον ελεύθερο χρόνο μου να ασφυκτιά από δραστηριότητες και κάθε τέλος του μήνα άρχιζα να ασφυκτιώ κι εγώ.

Διαβάστε περισσότερα >> @ www.aixmi.gr

Σχετικά Άρθρα : "Χρόνος"

"Φωτιά" - Editorial No 34

Σου φύλαξα τα πρώτα φλογερά μου δάκρυα. Σκέπασα το πρόσωπό μου μ' ένα μαντήλι και τ' άφησα να το ποτίσουν καθώς κυλούσαν. Εκεί τα έκλεισα. Τα φύλαξα για 'σένα, γιατί σου ανήκουν...

Βαρέθηκα να είμαι δυνατή κι ανεξάρτητη. Βαρέθηκα ν' αντέχω. Να μην έχω ανάγκη. Μα πιο πολύ βαρέθηκα να πιστεύω πως είναι εντάξει να μην με έχουν ανάγκη. Έχω ανάγκη να με έχουν ανάγκη αυτοί που έχω ανάγκη...

"Εξημέρωση" - Editorial No 33

Βαθαίνει η νύχτα κι εγώ ακούω ασταμάτητα τα πιο λυπηρά τραγούδια. Προσπαθώ να καταλάβω την ανάγκη των άγριων επιθυμιών μου. Κάτω από ήχους μελαγχολικούς, φωνές σπαραχτικές και κρυστάλλινα δάκρυα αυτές ωρύονται και με πληγώνουν. Προσπαθώ να καταλάβω την ανάγκη των επιθυμιών μου... 
Την ανάγκη να με μαστιγώνουν κάθε νύχτα καθώς αποζητούν τα κρυστάλλινα δάκρυά μου... Μαζί μου ωρύονται. Τι παράδοξο! Οι βασανιστές μου να είναι της ψυχής εν δυνάμει λυτρωτές μου...

"Πεταλούδες" - Editorial No 32

Αξημέρωτες πάλι οι νύχτες... Μόνο που αυτή τη φορά, εγώ τις θέλω έτσι. Ναι, τις θέλω αξημέρωτες! Να πνίγουνε τα μουρμουρητά της μέρας. Πολλά μουρμουρητά... Μουρμουρητά που σου τρυπάνε τ' αυτιά... Που να χωρέσουν;; Δεν χωρούν, και κάτω απ' το φως μπορεί και να τα καταπιείς... Στη νύχτα μέσα μόνο ξεγυμνώνονται. Στην ησυχία μέσα ακούγεται η αλήθεια. Στις αξημέρωτες νύχτες ακούς τα ουρλιαχτά...

~Χάλκινα Όνειρα~

Με ένα ζευγάρι χρυσά παπούτσια βγήκα στη ζωή να περπατήσω τα όνειρά μου… Τα έντυσα με προοπτικές, ελπίδες και αγάπη… Μα όσο περνούσαν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια, τα βήματα μου γινόντουσαν όλο και πιο αργά… Αργά και βαριά βήματα… πολύ βαριά… Κοίταξα κάτω και είδα τις προοπτικές μου να παγώνουν, την αγάπη να πετρώνει και τις ελπίδες μου να αποσυντίθενται σαν σάπια οργανική ύλη …

~Ανθισμένα Μάτια~

Πάλι στάζουν τα μάτια μου...
Μα στάζουν λευκά λουλούδια! Κρυστάλλινα λευκά λουλούδια που κυλάνε τόσο γρήγορα σαν να τρέχουν κάτι να προλάβουν...

~Στάζουν σήμερα τα μάτια μου...~

Δεν ξέρω γιατί στάζουν σήμερα τα μάτια μου... Τι κι αν αθνίζουν ξανά, εγώ πονώ. Πονώ για 'κείνα τόσο... Όσες φορές κι αν διάβασα εξηγήσεις κι επεξηγήσεις, πάντα έμοιαζε πρώτη φορά.. Σαν να μην ήξερα τίποτα μέχρι χθες. Μα, περισσότερο, γιατί η εικόνα μου έμοιαζε ξένη μέσα στις λέξεις. Tόσο ξένη, όσο βουτηγμένη ήμουν στ' αλήθεια... 

~ Ελεύθερη Φυλακισμένη ~

Δεν ήσουν εικόνα. Ήσουν ήχος. Χροιά ερωτεύσιμης φωνής.

Μα δεν ξέρω τώρα τι είσαι... Δεν είσαι εικόνα κι ας σε βλέπω.

Δεν είσαι αγάπη μήτε έρωτας. Ακόμα έρωτας, όχι, δεν είσαι.

"Έκρηξη" - Editorial Νο 31

Ήρθε μια στιγμή που σ' έκανε να σταθείς τρομοκρατημένος μπροστά στην ίδια σου την υπόσταση. Με δεύτερες σκέψεις φυγής και άρνησης να τριγυρίζουν βασανιστικά μέσα στο κεφάλι σου... Ένα επαναλαμβανόμενο “Δε θέλω” ανακατεμένο με ένα ισχνό “Δε μπορώ” και ένα ηχηρό “Φοβάμαι” κρυμμένο μέσα τους, σε κολλάνε στο τοίχο... Καθώς έχεις μαζευτεί στη γωνιά σου, αυτά στέκονται απειλητικά σε απόσταση αναπνοής από το πρόσωπό σου. Κι εσύ κλείνεις τα μάτια... Σα μικρό παιδί που προσπαθεί να ξορκίσει τα φαντάσματα της νύχτας...

Τ' αηδόνια κεδαηδούν πιο δυνατά μέσα στη νύχτα...

Κάποτε, τα πουλιά αποφάσισαν να κάνουν ένα διαγωνισμό τραγουδιού για να ψηφίσουν τον καλύτερο τραγουδιστή. Μαζεύτηκαν όλα, σε ένα όμορφο λιβάδι και τραγούδησαν με τη σειρά.

"Σιωπές" - Editorial No 30

Είμαι όπου πρέπει να είμαι. Βρίσκομαι ακριβώς εκεί που πρέπει. Όταν μπήκα στο μονοπάτι μου δεν το κατάλαβα... Ένιωσα μόνο την έλξη. Μια μαγνητική έλξη. Χρειάστηκε να περπατήσω λίγο ακόμα για να ξεχωρίσω το “μ' αρέσει” από αυτό για το οποίο η ψυχή μου είναι ταγμένη... Τώρα, μπορώ να καταλάβω. Μπορώ να καταλάβω γιατί η ψυχή μου έβραζε τόσα χρόνια. Όλα τα χρόνια μου. Πιθανότατα από τότε που ήμουν μωρό! Τώρα που η λάβα ξεχύνεται μπορώ να καταλάβω το γιατί... Γιατί τόσα χρόνια η ψυχή μου, σιωπούσε...

~Αυτό το Ανώτερο~

 “Αυθόρμητα θα σου απαντήσω, όσο αυθόρμητα μου κλαψουρίζεις. Δεν υπάρχει λόγος να καταλήξω αλλά ούτε κι εσύ σήμερα. 

Υπάρχει ενας λόγος, όμως, για να αισθανθείς ευλογημένη. Ευλογημένη που πονάς....

"Εικόνες" - Editorial No 29

Και πέρασαν οι μέρες... Κι έμειναν λίγες... Λίγες και σήμερα... Λίγες μέχρι να ανοίξει η πόρτα που διάλεξα για να φτιάξω το δρόμο μου... Λίγες μέρες για την αρχή... Αυτή που πάντα με κυνηγάει στη ζωή μου... Για 'κείνη που στο βωμό της, θυσίασα εμένα... Εκείνη που έμοιαζε εικόνα άπιαστη και μακρινή... Εικόνα μαγική... Εκείνη που κρατούσα σφιχτά στα χέρια μου να μη χαθεί καθώς περιπλανόμιουν στα γκρίζα σοκάκια του μυαλού μου... Εκείνη που έσταξε χρώμα καυτό μέσα στα μάτια μου και έκαψε την επιφάνειά μου... Εκείνη που μου έταξε μία πραγματικότητα...

"Ημέρες" - Editorial No 28

...Οι μέρες περνούν αργά και εγώ κάθομαι πάνω σε αναμμένα κάρβουνα! Κι επειδή δεν αντέχω να σιγοκαίγομαι κλείνω τα μάτια μπας και περάσουν λίγο πιο γρήγορα! Αλλά τίποτα... Τα ανοίγω και βρίσκομαι πάλι στο ίδιο σημείο! Ο χρόνος έχει ακριβώς την αντίθετη διάσταση από τη δική μου! Ή μήπως η δική μου διάσταση είναι αντίθετη στο χρόνο; Και κάπως έτσι, κυλάει η ζωή μου...

"Πειρασμοί" - Εditorial No 27

...Ίσως το σύμπαν να έχει συνωμοτήσει για να μου δείξει τι δε μπορώ. Με άφησε μία εβδομάδα μόνη μου για να μου αποδείξει πως δε μπορώ να μείνω μόνη μου. Ίσως γι αυτό με έφερε σε ένα σπίτι όπου θα το μοιράζομαι. Για να μου το πει καθαρά... Να με κάνει να γυρίσω πίσω το μυαλό μου και να δω τι δε μπορούσα. Ισως, για να με βοηθήσει να βρω τους τρόπους να μπορέσω...

"Ασπρόμαυρο" - Editorial no 26

Είμαι Θεά στη χώρα του ρόζ! Ή μάλλον έτσι ήμουνα... Ροζ, τα πάντα ροζ... Επίτηδες, ενστικτωδώς ακόμα και τυχαία... Είναι όμορφο το ροζ!! Μου πάει το ροζ!! Απλά, όχι πια...

Δεν θυμάμαι να διάλεξα το χρώμα... Ξεκίνησε με κουρτίνες και αρκουδάκια, με παρεό και μαγιώ. Συνεχίστηκε με παπούτσια, πετσέτες και καπέλα. Τελείωσε με ένα ποδήλατο...

"Μυρωδιές" - Editorial No 25

Δεν ξέρω αν μπορώ να πω κι ευτυχισμένη! Ίσως αυτό ποτέ να μη μπορούμε να το πούμε… Ίσως πάλι η ευτυχία να υπάρχει και μέσα στον πόνο… Ίσως το χαμόγελο μαζί με το δάκρυ να είναι, τελικά, ο μόνος αληθινός δρόμος για την ευτυχία… Ίσως, απλά, να είμαι…

"Ένστικτο" - Editorial No 24

Τελικά, η πόρτα που θα ανοίξει για να μπεις είναι η πόρτα που ήταν μέσα σου πάντα ανοιχτή! Γιατί υπάρχουν κάποιες πόρτες που λογικά φαντάζουν ιδανικές αλλά στη πραγματικότητα δεν είναι. Δεν είναι για σένα… Και το ξέρεις… Το νιώθεις αλλά δεν μπορείς να αντιληφθείς τι είναι αυτό που νιώθεις. Το καταλαβαίνεις μόλις ένα «λάθος» σου καταφέρει και ανοίξει αυτή που είναι δική σου. Και τη νιώθεις δική σου πριν ακόμα τη διαβείς. Πρέπει να νιώθεις τη ζωή για να καταλάβεις αν ζεις τη δική σου!

"Πληγή" - Editorial No 23

Είμαι Θεά και κομμένη! Κόπηκα, αλλά δεν έτρεξε στάλα αίμα. Πόνεσα λίγο… Ναι, λίγο, γιατί τελικά όσο περνάνε τα χρόνια μαθαίνεις πότε αξίζει να στάξεις αίμα. Φταίω… Ναι, φταίω και εγώ. Για την ακρίβεια η επιφάνεια της στιγμής μου ήταν πιο κακή από ποτέ… Μάθημα Νούμερο Ένα: Η εμπειρία σε μαθαίνει να δείχνεις κάθε φορά πιο καλά τον πραγματικό εαυτό σου. Ναι, δεν την είχα και αντί αυτού έδειξα τον πιο αδιάφορο εαυτό μου. Ίσως έτσι είναι η πρώτη φορά. Αδιάφορη. Μοιάζει με το να μαθαίνεις τον έρωτα…

"Αλλαγή" - Editorial No 22

…και μόνη! Πολλές φορές το αναζητώ αλλά είναι κι άλλες που μία κουβέντα μπορεί να κάνει τις επιλογές σου να επιταχύνουν. Άλλες κουβέντες πάλι μπορούν κάλλιστα να τις επιβραδύνουν χιλιόμετρα ετών… Βαρέθηκα να αρκούμαι στα ουδέτερα αντί των αρνητικών. Το καλό μοιάζει να είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

"Χρόνος..." - Νο 21

…κι όμως είμαι ακόμα εδώ! Κι αυτό το καλοκαίρι! Δε θα μιλήσω για λιωμένο παγωτό που κολλάει στο χέρι αλλά για λιωμένα όνειρα που έχουν κολλήσει στα μάτια. Έχουν κολλήσει εκεί και δεν λένε να βγούνε με τίποτα. Αυτό που δεν βλέπουν τα μάτια είναι αυτό που δεν τα αφήνει να τρέξουν. Να τρέξουν όσο πιο μακριά μπορούν και να βγάλουν φτερά!

"Αποτοξίνωση" - Editorial No 20

...και εθισμένη στο σκοτάδι. Η στέρηση τρυπά το μυαλό σου. Κι όταν ξαναπαίρνεις σκοτάδι, τότε, ανακατεύεσαι και ξερνάς ότι καλό έχεις μέσα σου. Κι αυτό, γιατί βρίσκεσαι σε περίοδο αποτοξίνωσης…

"Αρχή" - Editorial No 19

… και μόλις άρχισα!! Όταν αρχίζει… η αρχή για σένα -ναι, αυτή που κυλάει ήρεμα σα νερό- τότε σε δροσίζει… Τόσο καιρό έχεις στεγνώσει. Έχεις πάθει συναισθηματική αφυδάτωση. Την καταπίνεις μονορούφι και ξεδιψάς πανεύκολα. Κι όταν η δίψα σου ικανοποιηθεί έχεις την αίσθηση ότι μπορείς, πια, να τα καταφέρεις. Αυτή η αίσθηση είναι μία γραμμή, κόκκινη, που χωρίζει το ψέμα από την αλήθεια.

"Χτυπήματα" - Editorial No 18

…και είμαι καλά! Είναι παράδοξο όταν τελικά αγγίζεις αυτό που προσπαθούσες τόσα χρόνια όλα να απομακρύνονται από σένα με μία απίστευτη ταχύτητα. Άνθρωποι και καταστάσεις. Γιατί για να αγγίξεις το φως πρέπει να περάσεις μέσα από το σκοτάδι. Αλλά όταν βρίσκεσαι εκεί μέσα, όλοι βλέπουν την επιφάνειά σου. Αυτή που είσαι στην πραγματικότητα, αλλά επειδή έχεις αδειάσει μέσα σου, έχεις επιλέξει να σε κάνεις περιτύλιγμα. Όταν αγγίζεις το φώς το περιτύλιγμα καίγεται… Λιώνει και γίνεται ένα με ‘σένα, γεμίζει το μέσα σου με τον εαυτό σου. Αυτόν που αγαπάς να είσαι, αυτόν που αγαπούν και οι άλλοι. Σιγά-σιγά το απορροφάς και γίνεσαι… εσύ!!

"Σκιές"...

"Είμαι ..?.. και μ' αρέσω!" - Editorial No 17

…με ψυχολογικά προβλήματα!!! Κυκλοθυμική, μελαγχολική, σιωπηλή αλλά ταυτόχρονα και σταθερή, αισιόδοξη και ώρες - ώρες γλωσσοκοπάνα! Μπερδεύτηκες; Ε, αφού είπαμε, έχω ψυχολογικά!!! Μέσα μας ζούνε χιλιάδες διαφορετικές προσωπικότητες αλλά μία μας έμαθαν να δείχνουμε και να νομίζουμε ότι είμαστε. Στη πραγματικότητα, είμαστε ότι κρύβουμε μέσα μας. Απλά εμείς επιλέγουμε πόσο πολύ ή λίγο είμαστε από το κάθε τι που υπάρχει καταχωνιασμένο.

"Φτού σου..." - Editorial No 16

«Ποιος τα λέει αυτά; Θεά…! Άκου Θεά! Τι λες μωρή; Έχεις δει τα μούτρα σου στο καθρέπτη τώρα τελευταία;;;; Ε; Δεν απαντάς; Ε, τι να πεις… Τι να βρεις να απαντήσεις!! Στα λέει όλα ο αντικατοπτρισμός σου! Δε κοιτάς πως έχεις στρογγυλέψει, μπέμπα, μπέμπα!!! Που είναι εκείνη που φορούσε το μικροσκοπικό δαντελωτό πρασινοκίτρινο φόρεμα και δεν είχε πρόβλημα να καθίσει με αυτό ακόμα και οκλαδόν;;;;; Δε κοιτάς πως ήσουν ένα όμορφο λουλουδάκι και τώρα κατήντησες ένα μαδημένο κοτσάνι;; Δε κοιτάς πως έχει αδειάσει το πρόσωπό σου; Δε κοιτάς πως έχεις αδειάσει από τον εαυτό σου;;; Φτού σου! Έχεις και μούτρα και μιλάς…»

"Η επόμενη μέρα!" - Editorial No 15

Λένε πως ο νέος χρόνος θα σου πάει με τον ίδιο τρόπο που θα σε βρει… Εγώ πάλι τον άλλαξα φορώντας τις καινούριες μου γκρι μπιτζαμούλες, τις χνουδωτές λιλά παντοφλίτσες και τη λιλά βελουτέ ρομπίτσα μου δίπλα στο τζάκι… Άνετη κατάσταση! Ας ελπίσω πως αυτό σημαίνει ότι θα έχω και έναν άνετο χρόνο… Αμήν!

"Πρωτοχρονιά" - Editorial No 14

…αν και θα μου πάρει λίγο να το πιστέψω ξανά… Τα Χριστούγεννα βοηθάνε λιγάκι… Ή μάλλον βοηθάει η καταναλωτική εκείνη μανία των εορτών. Με κάθε ευρώ που ξοδεύεις νιώθεις να εφοδιάζεσαι με ενέργεια και η αυτοπεποίθησή σου ανεβαίνει επίπεδα. Δε ξέρω πόσο ουτοπικό είναι το αίσθημα αυτό και αν μας δείχνει πόσο στερημένοι είμαστε ως άνθρωποι στη καθημερινή μας ζωή. Στερημένοι από συναίσθημα… Και οι γιορτές είναι μία «ευκαιρία» να «γεμίσουμε»…

"Η Επιστροφή" - Editorial No 13

Μία Θεά σε απόγνωση. Γιατί κάποια πράγματα δεν αλλάζουν, ακόμα κι αν φύγεις. Ακόμα κι αν φύγεις πολύ μακριά. Κάποια πράγματα παραμένουν ίδια και το ανακαλύπτεις όταν επιστρέφεις. Όταν ανοίγεις την ίδια πόρτα και μπαίνεις στο ίδιο διαμέρισμα. Τότε το βιώνεις ξανά...

"Θέλω να επιστρέψω" - Editorial No 12

Είμαι Θεά... αλλά δεν το βλέπω. Υπάρχω, απλά, για να υπάρχω. Πολύ παράδοξο για ‘μένα. Για τα θεϊκά πράγματα που αγαπώ και που θέλω να πετύχω. Ναι, παράδοξο. Παράδοξο κι αληθινό.

"Θρύψαλα" - Editorial No 11

Είμαι Θεά… αλλά δεν ξέρω πώς να το χειριστώ!!! Προσπαθώ, δηλαδή, αλλά κάθε προσπάθεια βρίσκει έναν τοίχο. Συγκρούεται πάνω του και γίνεται θρύψαλα. Μετά, με ρωτάνε γιατί δεν προσπάθησα και εγώ δε βρίσκω τα θρύψαλα για να τους τα τρίψω στη μούρη. Κοιτάω τη δική μου τη μούρη και βλέπω τα σημάδια, οπότε είμαι σίγουρη, πια, ότι οι άλλοι είναι τυφλοί…